| Auteur | Margriet Luyten, Rick Vercauteren |
| Taal | Nederlands |
| Aantal pagina's | 112 |
| Uitgever CB | Samenwerkende Uitgevers VOF |
| Jaar van uitgave | 2009 |
| Leverbaarheid | Op werkdagen voor 18:00 besteld, morgen in huis |
| Bindwijze | Paperback / softback |
Het werk van beeldend kunstenaar Margriet Luyten van de afgelopen jaren richt zich op de dood, in verbondenheid met het leven. In dit boek worden drie series getoond: Ella - over het sterfbed van haar eigen moeder, Stervelingen - portretten van hoogbejaarden, gekoppeld aan jeugdfoto's, en Insomnia - bewerkingen van 19e-eeuwse en hedendaagse fotografische portretjes van gestorven kinderen.
Op een indringende én toegankelijke manier toont zij hoe de dood aanwezig is in het leven, in foto's die niet documentair van karakter zijn. Haar moeder, de hoogbejaarde mannen en vrouwen en de overleden kinderen worden getoond in beelden die esthetisch, ingehouden en soms bijna efemeer zijn.
Het gebruik van de bewerkelijke gomdruktechniek betekent voor haar een intensivering van de omgang met beeld van de dood en met sterfelijkheid.
Gedurende drie jaar fotografeert Margriet Luyten (Venlo, 1952) de laatste levensfase van haar moeder Ella die op 95-jarige leeftijd overlijdt. In gomdrukken, die een zachtheid en fragiliteit aan de indringende beelden geven, kan de kijker zich een voorstelling maken van de laatste periode van een mens. Het zijn zeer intense foto's die veel reacties bij het publiek losmaken.
Getroffen door de schoonheid en intensiteit van de beelden worden persoonlijke herinneringen opgeroepen aan het sterven van eigen ouders of grootouders. Maar soms is er ook onbegrip, omdat de kunstenaar haar eigen moeder fotografeerde - tot ín de dood.
Dubbelportretten van hoogbejaarde mensen, vier mannen en vier vrouwen, tonen aan de ene kant een recent fotoportret én aan de andere kant een oude foto zoals ze er als jongeman- en vrouw uitzagen.
Het resultaat is een sterke eenheid, waarin zich een heel leven aftekent. Opnieuw voert ze de portretten uit in de gomdruktechniek. Hierdoor zijn de foto's gehuld in zachte kleuren en sepiatinten.
Insomnia (slapeloosheid) toont bewerkingen van 19de-eeuwse en hedendaagse fotoportretjes van gestorven kinderen. Juist door hun kind-zijn lijken ze eeuwig te slapen. Het zijn beelden van troost en stilte, als mogelijk tegenwicht voor de stroom van beelden vol geweld en agressie die we dagelijks binnen krijgen via de media.
De tekstbijdragen zijn van kunsthistoricus Rik Vercauteren, curator/auteur Hans Theys en Joke J. Hermsen. Zij benaderen het werk van Margriet Luyten vanuit een filosofisch, literair en historisch en hedendaags kunstperspectief. Kort voor haar dood gaf Patricia de Martelaere de kunstenaar toestemming een tekst van haar op te nemen.
In dit boek toont de kunstenaar ons mensen als de stervelingen die wij zijn - aan wie de tijd verstrijkt.
© Fotografie.nl
Op een indringende én toegankelijke manier toont zij hoe de dood aanwezig is in het leven, in foto's die niet documentair van karakter zijn. Haar moeder, de hoogbejaarde mannen en vrouwen en de overleden kinderen worden getoond in beelden die esthetisch, ingehouden en soms bijna efemeer zijn.
Het gebruik van de bewerkelijke gomdruktechniek betekent voor haar een intensivering van de omgang met beeld van de dood en met sterfelijkheid.
Gedurende drie jaar fotografeert Margriet Luyten (Venlo, 1952) de laatste levensfase van haar moeder Ella die op 95-jarige leeftijd overlijdt. In gomdrukken, die een zachtheid en fragiliteit aan de indringende beelden geven, kan de kijker zich een voorstelling maken van de laatste periode van een mens. Het zijn zeer intense foto's die veel reacties bij het publiek losmaken.
Getroffen door de schoonheid en intensiteit van de beelden worden persoonlijke herinneringen opgeroepen aan het sterven van eigen ouders of grootouders. Maar soms is er ook onbegrip, omdat de kunstenaar haar eigen moeder fotografeerde - tot ín de dood.
Dubbelportretten van hoogbejaarde mensen, vier mannen en vier vrouwen, tonen aan de ene kant een recent fotoportret én aan de andere kant een oude foto zoals ze er als jongeman- en vrouw uitzagen.
Het resultaat is een sterke eenheid, waarin zich een heel leven aftekent. Opnieuw voert ze de portretten uit in de gomdruktechniek. Hierdoor zijn de foto's gehuld in zachte kleuren en sepiatinten.
Insomnia (slapeloosheid) toont bewerkingen van 19de-eeuwse en hedendaagse fotoportretjes van gestorven kinderen. Juist door hun kind-zijn lijken ze eeuwig te slapen. Het zijn beelden van troost en stilte, als mogelijk tegenwicht voor de stroom van beelden vol geweld en agressie die we dagelijks binnen krijgen via de media.
De tekstbijdragen zijn van kunsthistoricus Rik Vercauteren, curator/auteur Hans Theys en Joke J. Hermsen. Zij benaderen het werk van Margriet Luyten vanuit een filosofisch, literair en historisch en hedendaags kunstperspectief. Kort voor haar dood gaf Patricia de Martelaere de kunstenaar toestemming een tekst van haar op te nemen.
In dit boek toont de kunstenaar ons mensen als de stervelingen die wij zijn - aan wie de tijd verstrijkt.
© Fotografie.nl
